Aquacultuurgroei onder de loep

In dit artikel:

The Fishing Daily waarschuwt dat de sterke afhankelijkheid van aquafeed op wilde vis een groot systeemrisico voor oceanen vormt. Jaarlijks wordt ongeveer 16 miljoen ton wilde vis verwerkt tot vismeel en visolie voor kweekvis—bijna een vijfde van de wereldwijde wildvangst—wat volgens de analyse een zeer inefficiënte eiwittransfer is door verliezen tijdens verwerking en directe aantasting van voedselwebben waarop zeevogels en roofvissen vertrouwen.

Daarnaast is er flinke prijsvolatiliteit: vismeel kan boven $2.000 per ton komen te liggen en visolie boven $3.000, waardoor de aquacultuursector financieel nauw verbonden raakt met de gezondheid van wilde visbestanden. Sociaal-economische gevolgen treffen met name kustgemeenschappen in landen als Peru en Senegal, waar dezelfde vissoorten belangrijk zijn voor lokale voeding en inkomsten.

Aquafeeds bevatten ook 20–30% plantaardige eiwitten (vaak soja), wat bijdraagt aan ontbossing, intensief gebruik van kunstmest en pesticiden, hogere broeikasgasemissies en concurrentie met veevoer- en menselijke voedselmarkten. Als oplossing noemen de auteurs alternatieven zoals insect-, algen- en microbieel eiwit en circulaire en precisie-voersystemen, maar die zijn nog niet op grote schaal bewezen. Concluderend: de toekomstige duurzaamheid van aquacultuur hangt steeds meer af van wat kweekvis eet, niet alleen van hoeveel er wordt geproduceerd.