Onderzoek naar effecten van windmolenparken op vissen

In dit artikel:

Mariene bioloog Fien Demuynck onderzocht langs de Nederlands-Belgische kust hoe vissen reageren op geluid van windmolenparken, met name op het luide heien tijdens de bouw en op het constantere achtergrondgeluid van parkende turbines. Ze combineerde veldmetingen in de Noordzee met proeven in een bassin met wilde haringen en gebruikte sensoren om gedrag te analyseren. In het bassin wijzigden vissen hun gedrag wanneer er afschrikgeluiden werden afgespeeld, maar in de Noordzee leken pelagische scholen (zoals haring, sprot en makreel) niet weg te zwemmen voor diezelfde akoestische middelen — en verwonderend genoeg ook niet bij echt heien, ondanks dat heigeluiden tot 2–3 km ver tijdelijk gehoorschade kunnen veroorzaken.

Ondanks dat in bestaande windmolenparken niet gevist mag worden en die gebieden als relatief veilig worden gezien, vond Demuynck minder pelagische vissen binnen de parken dan verwacht. Ze stelt dat watermenging rond de funderingen mogelijk de planktonproductie (het voedsel van deze vissen) verlaagt, maar benadrukt dat meer onderzoek nodig is om oorzaken vast te stellen.

Demuynck plaatst de geluidseffecten in een bredere context: windparken dragen bij aan het terugdringen van klimaatverandering, wat ook in het belang van zeeleven is, maar menselijke lawaai, plasticvervuiling en opwarming samen vormen stressfactoren. Ze pleit voor zorgvuldige effectenstudies en mitigatiemaatregelen bij nieuwe ontwikkelingen om de impact op mariene soorten te beperken.