Zo vader, zo zoon...

In dit artikel:

Op de haven van Zierikzee sprak Nico Laros met mosselkwekers Kees Schot (86) en zijn zoon Jan (61) over de veranderingen in de mosselvisserij en de overdracht van kennis tussen generaties.

Kees begon op veertienjarige leeftijd in een sector waarin schepen nauwelijks voorzieningen hadden. Bemanningen navigeerden met een kompas en klok, kookten op een Primus-brander en verbleven soms veertien dagen op het Wad zonder telefoon of andere moderne communicatiemiddelen. Begin jaren zeventig werd Kees schipper.

Jan begon in 1984 op de mosselkotter ZZ 4 en maakte de verdere modernisering van het bedrijf mee. De sector is volgens vader en zoon beter georganiseerd en technologisch vooruitgegaan, maar ook sterker gereguleerd. De natuur blijft echter bepalend: weersomstandigheden en de ontwikkeling van mosselzaad zijn moeilijk te voorspellen, waardoor schippers steeds zorgvuldig en bescheiden moeten handelen.

Beiden benadrukken dat vakmanschap vooral wordt geleerd van ervaren familieleden en collega’s. Kees leerde van zijn vader en knecht Johannes Schraver; Jan werd gevormd door zijn vader en oom Bart. Ze verschillen in nadruk: Kees vindt dat de sector zich voortdurend moet aanpassen, terwijl Jan vooral wijst op verstandig besluiten, samenwerking en het vermijden van onnodige conflicten.

Naast hun werk waren vader en zoon bestuurlijk actief in de sector. Kees was 25 jaar bestuurslid en Jan is voorzitter in Zierikzee. Volgens Jan kan hij zijn bestuurlijke taken alleen combineren met het schipperswerk doordat het bedrijf goed is georganiseerd en anderen verantwoordelijkheden kunnen overnemen.

Ondanks alle technische en organisatorische veranderingen blijven ervaring, samenwerking, verantwoordelijkheid en respect voor de natuur volgens hen de kern van het beroep. Die waarden worden nu doorgegeven aan de volgende generatie: Jans 28-jarige zoon Arne staat klaar om het roer over te nemen.